بر آبگینه ما آه سنگ می بارد

فریب ابر کرم خورده ای از این غافل

که قطره قطره همان چشم تنگ می بارد

دگر چه چاره به جز خامشی که همچو حباب

وداع فرصت برق و شرار خرمن کن

به مزرعی که شتاب از درنگ می بارد

بهار این چمن از بسکه وحشت اندودست