ز خوب و زشت امکان صافدل تنگی نمی چیند

درپن محفل شکست از هرچه باشد رنگ ما دارد

قد پیران تواضع می کند عیش جوانی را

پل از بهر وداع سیل پشت خود دوتا دارد

به بزم آینه عکسی اگر ره برد جا دارد

ز حال گوشه گیر فقر ای منعم مشو غافل

که خواب مخملی در رهن نقش بوریا دارد