قد پیران تواضع می کند عیش جوانی را

فضای عالم موهوم هستی یک هوا دارد

سرایت نغمه عجزیم ساز آفرینش را

درپن محفل شکست از هرچه باشد رنگ ما دارد

پل از بهر وداع سیل پشت خود دوتا دارد

ز خوب و زشت امکان صافدل تنگی نمی چیند

به بزم آینه عکسی اگر ره برد جا دارد