فضای عالم موهوم هستی یک هوا دارد

زگل باید سراغ غنچه گمگشته پرسیدن

که از چشم تحیر رفتن دل نقش پا دارد

فناپروردگانیم از مزاج ما چه می پرسی

سرایت نغمه عجزیم ساز آفرینش را

درپن محفل شکست از هرچه باشد رنگ ما دارد

قد پیران تواضع می کند عیش جوانی را