که از چشم تحیر رفتن دل نقش پا دارد

در آن وادی که من دارم کمین انتظار او

غباری گر تپد آواز پای آشنا دارد

زگل باید سراغ غنچه گمگشته پرسیدن

فناپروردگانیم از مزاج ما چه می پرسی

فضای عالم موهوم هستی یک هوا دارد

سرایت نغمه عجزیم ساز آفرینش را