سرایت نغمه عجزیم ساز آفرینش را

که از چشم تحیر رفتن دل نقش پا دارد

فناپروردگانیم از مزاج ما چه می پرسی

فضای عالم موهوم هستی یک هوا دارد

درپن محفل شکست از هرچه باشد رنگ ما دارد

قد پیران تواضع می کند عیش جوانی را

پل از بهر وداع سیل پشت خود دوتا دارد