دل آسوده تشویش بلای دیگر است اینجا

که آن گستاخ روی سنگدل دامان تر دارد

شدم خاک و ز وحشت بر نمی آید غبار من

به خاکستر هنوز این شعله افسرده پر دارد

صدف ایمن نباشد از شکستن تاگهر دارد

بغیر از خودگدازی چیست در بنیاد محرومی

دل عاشق همین خون گشتنی دارد اگر دارد