صدف ایمن نباشد از شکستن تاگهر دارد

شدم خاک و ز وحشت بر نمی آید غبار من

به خاکستر هنوز این شعله افسرده پر دارد

دل آسوده تشویش بلای دیگر است اینجا

بغیر از خودگدازی چیست در بنیاد محرومی

دل عاشق همین خون گشتنی دارد اگر دارد

به نومیدی ز امید ثمر برگ قناعت کن