طلسم بی دری از هر طرف آیند در دارد

به هم چسبیدن مژگان به کنج فقر می گوید

که نی هرچند صرف بوریا گردد شکر دارد

تو از کیفیت اقبال فقر آگه نه ای ورنه

بهار جلوه از کف می رود فرصت غنیمت دان

اگر رنگ است و گر بو دامن گل برکمر دارد

نگه در چشم آهو آب شد از رشک قربانی