بهار جلوه از کف می رود فرصت غنیمت دان

که نی هرچند صرف بوریا گردد شکر دارد

تو از کیفیت اقبال فقر آگه نه ای ورنه

طلسم بی دری از هر طرف آیند در دارد

اگر رنگ است و گر بو دامن گل برکمر دارد

نگه در چشم آهو آب شد از رشک قربانی

که تیغش گر کند رحمی شب ما هم سحر دارد