متاع رنگ ما صد کاروان آفت به بر دارد

به دل رو کن اگر سرمنزل امنی هوس داری

نفس در خانه آیینه آرامی سفر دارد

سلامت نیست ساز دل ، چه در صحرا، چه در منزل

مرید نام را نبود گزیر از خون دل خوردن

نگین دایم ز نقش خویش دندان بر جگر دارد

کدامین دستگاه آیینه نازست دریا را