که از افسردگی ها خاک ساحل هم گهر دارد

مرید نام را نبود گزیر از خون دل خوردن

نگین دایم ز نقش خویش دندان بر جگر دارد

کدامین دستگاه آیینه نازست دریا را

دوبینیهاست اما در شهود غیر احول را

به خودگر می گشاید چشم از وحدت خبر دارد

نمی دانم چه آشوبی که در بزم تماشایت