که گلخنها به سامان است گر دل یک شرر دارد

نمی دانم چه آشوبی که در بزم تماشایت

نگال از موج مژگان هر طرف دستی به سر دارد

به آهی می توان رخت جهان خاکستری کردن

تحیر نقش نیرنگ دو عالم سوخت در چشمم

چراغ خانه آیینه ام برقی دگر دارد

به این بی دست و پایی کیست گرد دستگیر من