بهم زن الفت اسباب خودنمایی را

دمی که ناله کنم کوهسار بر دارد

سخن به خاک مینداز در تامل کوش

به رشته ای که گهر می کشی دو سر دارد

شکست آینه ، آیینه ای دگر دارد

تنزه آینه دار بهار ناز خوش ست

حنا مبند به دستی که رنگ بر دارد