شکست آینه ، آیینه ای دگر دارد

سخن به خاک مینداز در تامل کوش

به رشته ای که گهر می کشی دو سر دارد

بهم زن الفت اسباب خودنمایی را

تنزه آینه دار بهار ناز خوش ست

حنا مبند به دستی که رنگ بر دارد

به دوش اشک روانیم تا کجا برسیم