به دوش اشک روانیم تا کجا برسیم

شکست آینه ، آیینه ای دگر دارد

تنزه آینه دار بهار ناز خوش ست

حنا مبند به دستی که رنگ بر دارد

چو شمع محفل عشاق چشم تر دارد

به مرگ هم نتوان رستن از عقوبت دل

قفس شکسته ما بیضه زیر پر دارد