تنزه آینه دار بهار ناز خوش ست

به رشته ای که گهر می کشی دو سر دارد

بهم زن الفت اسباب خودنمایی را

شکست آینه ، آیینه ای دگر دارد

حنا مبند به دستی که رنگ بر دارد

به دوش اشک روانیم تا کجا برسیم

چو شمع محفل عشاق چشم تر دارد