خراش دامن عزت مخواه از ترک خوشخویی

که چشم بی نیازان از رگ این خواب خس دارد

نفس هر پر زدن خون دگر در پرده می ریزد

طبیب زندگی شغلی همین نیش مجس دارد

که راه کوی بدکیشی سگان بی مرس دارد

محبت عمرها شد رفته می جوشد ز خاطرها

ندارد جز فراموشی کسی گر یاد کس دارد