که راه کوی بدکیشی سگان بی مرس دارد

نفس هر پر زدن خون دگر در پرده می ریزد

طبیب زندگی شغلی همین نیش مجس دارد

خراش دامن عزت مخواه از ترک خوشخویی

محبت عمرها شد رفته می جوشد ز خاطرها

ندارد جز فراموشی کسی گر یاد کس دارد

ندامت نیست غافل از کمین هیچکس بیدل