فلک دو روزی غبار ما هم به زبرپای تو کاش دارد

اگر دهم بوی شکوه بیرون ز رنگ تقریر می چکد خون

مپرس ازیاس حال مجنون دماغ گفتن خراش دارد

چو شد قبول اثر فراهم زخاک گل می کند حنا هم

گشاد بند نقاب امکان به سعی بینش مگیر آسان

که رنگ هر گل درین گلستان تحیر دور باش دارد

به گرد صد دشت و در شتابی که قدر عجز رسا بیابی