گشاد بند نقاب امکان به سعی بینش مگیر آسان

مپرس ازیاس حال مجنون دماغ گفتن خراش دارد

چو شد قبول اثر فراهم زخاک گل می کند حنا هم

فلک دو روزی غبار ما هم به زبرپای تو کاش دارد

که رنگ هر گل درین گلستان تحیر دور باش دارد

به گرد صد دشت و در شتابی که قدر عجز رسا بیابی

سراز نفس سوختن نتابی به خود رسیدن تلاش دارد