که هر ساغر ز موج می به کف تیغی علم دارد

از این صحرای وحشت چون شرر دیگر چه بردارم

همه گر سر توان برداشتن حکم قدم دارد

خرد را از بساط می پرستان نیست جان بردن

نوای خامشان در پرده دود دل است اینجا

نگویی شمع تنها گریه دارد، ناله هم دارد

گسستن سخت دشوارست زنار محبت را