همه گر سر توان برداشتن حکم قدم دارد

دماغ آرمیدن نیست با گل ، شبنم ما را

در این آیینه گر آبی ست چون تمثال رم دارد

از این صحرای وحشت چون شرر دیگر چه بردارم

خرد را از بساط می پرستان نیست جان بردن

که هر ساغر ز موج می به کف تیغی علم دارد

نوای خامشان در پرده دود دل است اینجا