که او مست می نازست و این دیوار نم دارد

بود خونریزتر گر راستی شد پیشه ظالم

چو شمشیری که افتد راست خم اکثر دودم دارد

دل از همدوشی عکس تو بر آیینه می لرزد

ز ما و من نشد محرم نوای عافیت گوشم

همه افسانه است این محفل اما خواب کم دارد

در این غارت سرا مشت غبار رفته بر بادم