سحر چه گلستانیم که به حکم بی نشانی

به خیال زنده بودن هوس بقا ندارد

چو حباب جرم مینا سر ما هوا ندارد

گل رنگ ، راه بویی به دماغ ما ندارد

به رموز خلوت دل ، من و محرمی چه حرف است

که نفس به آن تقرب پس پرده جا ندارد