گل رنگ ، راه بویی به دماغ ما ندارد

به خیال زنده بودن هوس بقا ندارد

چو حباب جرم مینا سر ما هوا ندارد

سحر چه گلستانیم که به حکم بی نشانی

به رموز خلوت دل ، من و محرمی چه حرف است

که نفس به آن تقرب پس پرده جا ندارد

دل مرده غافل افتد ز مآل کار هستی