دل مرده غافل افتد ز مآل کار هستی

گل رنگ ، راه بویی به دماغ ما ندارد

به رموز خلوت دل ، من و محرمی چه حرف است

که نفس به آن تقرب پس پرده جا ندارد

سر زنده ای ندارد که غم فنا ندارد

ز ترانه های ابرام خجل است فطرت ، اما

چه کند زبان سایل که غرض حیا ندارد