چه کند زبان سایل که غرض حیا ندارد

دل مرده غافل افتد ز مآل کار هستی

سر زنده ای ندارد که غم فنا ندارد

ز ترانه های ابرام خجل است فطرت ، اما

بم و زپر ساز هذیان تو به خواب مخمل افکن

که دماغ این نواها نی بوریا ندارد

ره غیرت محبت نکشد حمار طاقت