سر زنده ای ندارد که غم فنا ندارد

به رموز خلوت دل ، من و محرمی چه حرف است

که نفس به آن تقرب پس پرده جا ندارد

دل مرده غافل افتد ز مآل کار هستی

ز ترانه های ابرام خجل است فطرت ، اما

چه کند زبان سایل که غرض حیا ندارد

بم و زپر ساز هذیان تو به خواب مخمل افکن