به رموز خلوت دل ، من و محرمی چه حرف است

چو حباب جرم مینا سر ما هوا ندارد

سحر چه گلستانیم که به حکم بی نشانی

گل رنگ ، راه بویی به دماغ ما ندارد

که نفس به آن تقرب پس پرده جا ندارد

دل مرده غافل افتد ز مآل کار هستی

سر زنده ای ندارد که غم فنا ندارد