به بهانه من و ما ز ره خیال برخیز

که دماغ این نواها نی بوریا ندارد

ره غیرت محبت نکشد حمار طاقت

که چو شمع سربسرپاست طلبی که پا ندارد

که غبار وهم هستی چه نفس عصا ندارد

گل شمع های خاموش به خیال می کند دود

هوس فسرده داغ جگرآزما ندارد