سراپا الفت است اما دل نامهربان دارد

هدف باید شدن چون بلبلان ما را در این گلشن

که هر شاخش چو بوی گل خدنگی در کمان دارد

به بخت خود چه سازد عاشق مسکین که آن بدخو

به رنگ آتش یاقوت ناپیداست دود من

به حیرت رفته شوقت عجب ضبط عنان دارد

ز خودکامی برون آ، بی نیاز خلق شو بیدل