درگلشنی که ما را دادند بار تحقیق

خر گر فسار گم کرد سگ هم مرس ندارد

ای برک گل بلند است اقبال پایبوسش

رنگ حناست آنجا، کس دسترس ندارد

صبح بهار هستی بوی نفس ندارد

تا ناله وار گاهی زین تنگنا برآییم

افسوس دامن ما، چین ففس ندارد