صبح بهار هستی بوی نفس ندارد

ای برک گل بلند است اقبال پایبوسش

رنگ حناست آنجا، کس دسترس ندارد

درگلشنی که ما را دادند بار تحقیق

تا ناله وار گاهی زین تنگنا برآییم

افسوس دامن ما، چین ففس ندارد

بر حال رفتگان کیست تا نوحه ای کند سر