ز وحشتی که فسرده ست و جستنی که ندارد

چه زخمهاکه نچیده ست دل به فرقت یاران

ز ناخن المی سینه خستنی که ندارد

سپند مجمر تصویرهمچو من به که نالد

گذشته است جهانی ز اوج منتظر عنقا

به بال دعوی از خویش رستنی که ندارد

اسیر حرص چه کوشش کند به ناز رهایی