به حالم نسبت نفرین ، غرور آفرین دارد

ندیدم از خجالت خویش را تا چشم واکردم

درین دریا حبابم طرفه وضعی شرمگین دارد

سزاوار خطایی هم نی ام از ننگ بیقدری

رهایی نیست ما را از فلک بی خاک گردیدن

به هرجا دانه ای هست آسیا زیر نگین دارد

به دوش سجده از خود می روم تا آستان او