هوای وادی مجنون مزاج آتشین دارد

ندارد چاره از بی دستگاهی طینت موزون

که سرو این چمن صد دست در یک آستین دارد

به احرام محبت از گداز دل مشو ایمن

کمال دانش ماگر فراموشی ست از عالم

مشو مغرور آگاهی که غفلت هم همین دارد

به رنج یک تپیدن صد جهان عشرت نمی ارزد