دل می رود و دست فسوس آبله دارد

محمل کش تسلیم ز خود رفتن اشکیم

این قافله یک لغزش پا راحله دارد

در وادی فرصت سر و برگ قدمی نیست

بر وحشت ما خرده مگیرید که عاشق

چون اشک همین یک دل بی حوصله دارد

یک چند تو هم خانه به دوش من و ما باش