دریا عبث از شوخی توفان گله دارد

چون اشک عرق ریز حجابم چه توان کرد

مستوری عشق از من عریان گله دارد

آیینه دل را ز نفس نیست رهایی

دیوانگی و هوش به یک جامه نگنجد

از دست ادب چاک گریبان گله دارد

کو دل که بدانم ز غمت ناله فروش است