ز هستی تا اثر داری چه گفت وگو چه خاموشی

دم تیغ تبسم جوهر بالیده ای دارد

قدم فهمیده نه تا از دلی گردی نینگیزی

کف هر خاک این وادی نفس دزدیده ای دارد

نفس صبح قیامت زیر لب خندیده ای دارد

گر از اسباب در رنجی چرا نفکندی از دوشش

تو آدم نیستی آخر فلک هم دیده ای دارد