نفس صبح قیامت زیر لب خندیده ای دارد

قدم فهمیده نه تا از دلی گردی نینگیزی

کف هر خاک این وادی نفس دزدیده ای دارد

ز هستی تا اثر داری چه گفت وگو چه خاموشی

گر از اسباب در رنجی چرا نفکندی از دوشش

تو آدم نیستی آخر فلک هم دیده ای دارد

خزان فرسا مباد اندیشه اهل وفا یارب