تو آدم نیستی آخر فلک هم دیده ای دارد

ز هستی تا اثر داری چه گفت وگو چه خاموشی

نفس صبح قیامت زیر لب خندیده ای دارد

گر از اسباب در رنجی چرا نفکندی از دوشش

خزان فرسا مباد اندیشه اهل وفا یارب

که این گلزار رنگ گرد دل گردیده ای دارد

ز عالم چشم اگر بستی به منزلگاه راحت رو