کف دست طمع بر هم نهادن گوهری دارد

ندارد گردباد این بیابان ننگ افسردن

به هر بی دست و پایی چیدن دامن پری دارد

در این بحر از غنا سامانی وضع صدف مگذر

به توفان خیال پوچ ترسم گم کنی خود را

تو تنها می روی زین دشت و، گردت لشکری دارد

طرب مفت تو گر با تازه روبی کرده ای سودا