خوشا آیینه ای کز خویش روشنگر برون آرد

به نو میدی در این گلشن چو رنگ امید آن دارم

که افسردن ز پروازم پر افشانتر برون آرد

ز جوش بیخودی صاف است درد آرزوی دل

غباری از خطش راه نظر می زد، ندانستم

که این شمع از پر پروانه ها دفتر برون آرد

که می دانست پیش از دور خط ، اعجاز حسن او