غباری از خطش راه نظر می زد، ندانستم

که افسردن ز پروازم پر افشانتر برون آرد

ز جوش بیخودی صاف است درد آرزوی دل

خوشا آیینه ای کز خویش روشنگر برون آرد

که این شمع از پر پروانه ها دفتر برون آرد

که می دانست پیش از دور خط ، اعجاز حسن او

که از لعل ترش موج زمرد سر برون آرد