که می دانست پیش از دور خط ، اعجاز حسن او

خوشا آیینه ای کز خویش روشنگر برون آرد

غباری از خطش راه نظر می زد، ندانستم

که این شمع از پر پروانه ها دفتر برون آرد

که از لعل ترش موج زمرد سر برون آرد

به گلشن گر بگویم وصف لعل میفروش او

به حسرت شاخ گل از آستین ساغر برون آرد