لبت در خنده گوهر ریزد از آغوش برگ گل

وز آن زلف دو تا روح الامین شهپر برون آرد

به گلشن گر ز پا افتد غبار راه جولانت

بهار از غنچه و گل بالش و بستر برون آرد

رخت گاه عرق از آفتاب اختر برون آرد

رم دیوانه شوق تو گر جولان دهد گردی

به چندین گردباد آه از دل محشر برون آرد