به چندین گردباد آه از دل محشر برون آرد

لبت در خنده گوهر ریزد از آغوش برگ گل

رخت گاه عرق از آفتاب اختر برون آرد

رم دیوانه شوق تو گر جولان دهد گردی

گرفتم بی نقابی رخصت نظاره است اینجا

نگاهی کو که مژگان واری از خود، سر برون آرد

فسون نوخطیهای لبت بر سنگ اگر خوانم