راحت به ملک غفلت بنیاد بی خلل داشت

ناموس عالم عین اندیشه سوا برد

آیینه داری وهم از چشم ما حیا برد

مژگان گشودن آخر سیلی شد و ز جا برد

دوری فسون وهم است اما چه می توان کرد

روبی به خاطرآمد ما را زیاد ما برد