مژگان گشودن آخر سیلی شد و ز جا برد

ناموس عالم عین اندیشه سوا برد

آیینه داری وهم از چشم ما حیا برد

راحت به ملک غفلت بنیاد بی خلل داشت

دوری فسون وهم است اما چه می توان کرد

روبی به خاطرآمد ما را زیاد ما برد

این دشت بی سر و بن غول دگر ندارد